manuel nieto fotos

Luz sacra

2011-11-18T00:56:00.000-08:00

Cidadania

2011-11-16T15:32:00.000-08:00

Verde campo, verde rama

2011-11-16T00:13:00.000-08:00

Plantagenet city

2011-11-15T00:03:00.000-08:00

no photos sir

2011-11-14T13:43:00.000-08:00

no photos sir, a photo by manolo guijarro on Flickr.

disparando en el centro comercial cuando un guarda se acerco para decirme "no puede hacer fotos, caballero" Curiosamente, cuando le ofreci borrarlas me dijo que no era necesario... que cosas!!!

shooting at the mall when a guard came to say "no photos, sir" pretty curious that when I offered to delete them he said it was not necessary... weird things!!!

Descanso

2011-11-13T00:48:00.000-08:00

blackout - el apagón

2011-11-11T05:10:00.000-08:00

Por una vez, y sin que sirva de precedente, hoy no hay foto.
Hoy toca libro. Sólo libro. Nada más. Nada menos.

El libro se llama Blackout - El apagón. Este es el enlace al blog del libro

Descarga gratuita de "Blackout - El apagón"

La autora, que prefiere mantener el anonimato, lo ha cedido gratuitamente en Creative Commons, para que todo el que quiera lo pueda leer. Francamente, merece la pena.

El libro está ambientado en un hipotético presente, cuando de pronto y sin previo aviso el mundo entero se ve privado de suministro eléctrico. De manera simultánea, el libro narra las distintas maneras de afrontar el problema en distintos puntos del planeta. Es fácil, al poco tiempo, identificarte con alguno de los protagonistas, con cómo piensa, reacciona y afronta el problema.

Es un libro que invita a la reflexión acerca del ser humano en general y de cada uno de nosotros en particular: ¿cómo reaccionaríamos ante una catástrofe como esta? ¿de parte de quién nos posicionaríamos? ¿cómo cambiaría nuestra escala de valores? toda una serie de incógnitas, ambientadas en un libro de ficción que, sin embargo, parece desde el primer momento un fiel retrato de lo que podría ser la cruda realidad en cualquier momento.

Se que el comentario es muy general, pero prefiero que descubráis el libro "casi en crudo" en lugar de desgranaros las sorpresas y las tramas paralelas que esconde. Pronto entenderéis por qué, cuando empecéis a identificar posibles candidatos reales a los personajes del libro.

Espero que os guste, a mí me encantó.

Show me the way II

2011-11-10T10:03:00.000-08:00

Observador ocasional

2011-11-08T23:53:00.000-08:00

Cornucópia

2011-11-07T23:47:00.000-08:00

tormenta sobre las torres

2011-11-07T03:38:00.000-08:00

Esta vez sí llevaba la cámara conmigo, de hecho iba a un curso de fotografía con Jose Mª Mellado; magnífico profesor con un taller de tres días repleto de casos prácticos para poder interiorizar sus lecciones magistrales de revelado y procesado, siempre enfocado a la simplicidad y a respetar "la esencia del trabajo en el laboratorio" (palabras textuales).

Me gustó el aspecto de las torres siendo engullidas por las nubes de tormenta. Posteriormente un compañero del curso, que trabaja en la Torre de Cajamadrid, me dijo que hay ocasiones en que desde las plantas más altas "se ven las nubes desde arriba". Me encantaría poder ver un día esa panorámica de Madrid, cubierto parcialmente por las nubes y esos mastodontes de acero y cristal emergiendo entre ellas como la mano de un ahogado pidiendo auxilio al exterior.

Mientras tanto, aquí os dejo esta vista "a pie de tierra" tomada desde la entrada de las obras del AVE Centro; me gustó mucho el detalle de la doble barrera, una bajada y otra levantada, diciendo aquello de "podrías pasar, pero no te dejo... puedes ver pero no puedes tocar".

Espero que os guste.

Rastos

2011-11-06T14:18:00.000-08:00

...ou talvez não!

2011-11-05T02:00:00.000-07:00

Só...

2011-11-04T02:00:00.000-07:00

hay momentos...

2011-11-03T05:27:00.000-07:00

Hay momentos... En esos momentos es cuando la propia soledad, ese momento de intimidad con uno mismo, nos incita a fabular cómo sería ese futuro irreal al que nos gustaría acercarnos. Quizá la sombra de esta muchacha, mucho más relajada y voluptuosa que ella misma, sea el reflejo de esos pensamientos íntimos que, evadidos por un momento de la realidad, se proyectan en el lienzo de un muro de hormigón.

Por aqui desço

2011-11-03T01:30:00.000-07:00

Sunshine

2011-11-02T00:53:00.000-07:00

Passeio de domingo

2011-11-01T01:32:00.000-07:00

Skarby Kariye dla duchowego odpoczynku i radości oka

2011-10-31T02:55:00.000-07:00

Ostatnie półtorej tygodnia nie sprzyjały duchowym rozważaniom i przygotowaniu do zbliżającego się, refleksyjnego, dnia Wszystkich Świętych. Na domiar złego, kompletnie nieuduchowione sprzątanie, po mocno rozciągniętym w czasie remoncie kuchni, zakończyło się niezbyt miłą niespodzianką. Spalił się piecyk w łazience. Cóż, złośliwość jest cechą rzeczy martwych (i nie tylko). Nie dany mi był błogi spokój i czas na uzupełnienie bloga. Nie dany był mi czas na grypę która rwała gardło i szarpała korzonki. Sobota i niedziela upłynęły pod znakiem stresu i poszukiwania fachowca. Dziś od rana panowie montują nową instalację i piecyk, a ja mogę dla Was coś napisać i skończyć pierwszą partię zdjęć z Kariye.

Początki Kościoła Św. Zbawiciela w Chorze, czyli obecnie Kariye Muzesi toną w mrokach historii, pierwsza wzmianka o nim pochodzi z Vw., gdy Justynian I Wielki odbudował go ze zniszczeń. Dzisiejszy kształt nadano mu w XIV wieku, do wykonania dekoracji ściągnięto najznakomitszych artystów. W 1510 roku kościół został zamieniony w meczet zwany Kariye Cami, a freski i mozaiki pokryto warstwą wapna, które na następne stulecia zabezpieczyło ponad 100 przepięknych przedstawień scen biblijnych, portretów świętych, męczenników. Odrestaurowano go i zamieniono w muzeum dopiero w 1958 roku.

Kościół jest zaiste (nomen omen) warty grzechu i stanowi cenną perełkę pośród zabytków Istambułu. Freski i mozaiki oczarowały mnie i uwiodły. Może i Was zachwycą, choć zdjęcia nie oddają ich prawdziwej urody ani ich ilości. Wypełniają bowiem wnętrza od posadzek po szczyty kopuł.

Madrid ¿presente o futuro?

2011-10-31T01:57:00.000-07:00

Iba yo con mi coche por la N-I (también conocida como "Carretera de Burgos"), incorporándome a la M-40 en el atasco nuestro de cada día, y me encontré con una vista de mi querido Madrid que me pareció indicativa de los tiempos que corren y los que vendrán... ya lo dice el dueño de Mercadona, "lo único bueno de 2011 es que será mejor que 2012"... con la esperanza de que este admirado señor que tanto acierta se equivoque por una vez, aquí os dejo esta foto tomada y procesada con mi móvil; una pena que sea un Samsung Galaxy en lugar de un i-Phone, que me parece que tiene mucha mejor cámara...

Ponte para lado nenhum!

2011-10-30T10:33:00.000-07:00

Claro/escuro

2011-10-27T10:02:00.000-07:00

manuel nieto fotos

2011-10-27T01:27:00.001-07:00

hello. welcome fellow friends from around the world.

I just can't stop it... / no puedo dejarlo...

2011-10-26T04:49:00.000-07:00

Pues sí... puede ser que ande falto de inspiración, que el día a día en el trabajo y el fin de semana con las actividades familiares me impidan dedicarle más tiempo a la fotografía pero... simplemente... no puedo dejarlo. Por eso cada vez que piso la calle de paseo me llevo la cámara al hombro, "por si acaso". Y de vez en cuando, me encuentro con otro que... tampoco puede dejarlo. Debe tener algo esto de la fotografía para engancharnos tanto, ¿no?

Yes indeed... I can feel a lack on inspiration, maybe the work and the family activities on week-ends are taking too much time and I can't dedicate more to photography but... simply... I just can't stop it. That's the reason why everytime I go around I take my camera, "just in case". And from time to time I meet another guy that... can't stop it neither. Photography must have something special to make us so dependants, don't you think so?

Alegria

2011-10-25T15:59:00.000-07:00

Seria amarelo?

2011-10-24T16:31:00.000-07:00

Cat(ering ) jak zwykle niezawodny!

2011-10-24T13:29:00.000-07:00

Drugie śniadanie przywieźli!!!!

Znalezione w necie

Miłego wtorku

A olhar o horizonte II

2011-10-23T14:14:00.000-07:00

Szukajcie a znajdziecie...

2011-10-23T02:31:00.000-07:00

Nie zawsze i nie koniecznie. Zwłaszcza w Turcji, w Istambule. W żadnym z krajów, które do tej pory odwiedziłam, dotarcie do celu nie stanowiło takiego problemu jak tutaj.

W dzielnicy Fener błądziłyśmy dość długo poszukując Kariye (kościół św. Zbawiciela). Ludzie, których spotykałyśmy, mimo problemów z porozumieniem się z nami w języku angielskim, bardzo starali się pomóc, Nie szkodzi, że przy tym wskazywali co raz to inne kierunki, podprowadzając nas do dróg głównych (choć sprzeczne to było z ich wytyczonym celem), a czasem do uliczek prowadzących donikąd. Odrywali się nawet od rodzinnego, późnego śniadania lub wczesnego, niedzielnego obiadu. Poszukiwali kogoś, kto zna język angielski. Wskazywali kierunek nawet wychylając się z okien drugiego pietra. Język niemiecki znacznie ułatwił by sprawę. Tu, w każdym miejscu spotykałyśmy kogoś, kto wrócił z pracy z Niemiec, lub przyjechał do domu w odwiedziny. Znacznie gorzej było z dziećmi, które być może dla rozrywki, z przekornym uśmiechem wskazywały ewidentnie przeciwny kierunek, natrętnie wyciągały ręce po pieniądze i biegły za nami. Natomiast mapa, ze swoją pajęczyną uliczek, tylko komplikowała te poszukiwania.

Fener, od brzegów Złotego Rogu, pnie się stromo po zboczu wzgórza. Południowe słońce zmusza do szukania wąskich skrawków cienia pod murami, nadgryzionych mocno zębem czasu, domów. Boczne uliczki wiodą w dół tylko po to, by złośliwie zakończyć się stromymi schodami w górę. Nieliczne sklepiki oferują ceny śmiesznie niskie w porównaniu z turystyczną częścią Istambułu. Ułatwia to wędrówkę, pozwalając bez przeszkód ochładzać się co jakiś czas porcją lodów lub oszronioną butelką wody wyjętą wprost z lodówki. W ten sposób dotrzeć można do wyznaczonego sobie celu, jakim dla nas było Kariye. Jak zwykle, niewątpliwym plusem błądzenia, jest oczywiście możliwość zrobienia kilku dodatkowych zdjęć. Do obejrzenia których dziś Was zapraszam.

A tu już na horyzoncie objawił się Kariye

A olhar o horizonte

2011-10-21T16:04:00.000-07:00

W poszukiwaniu wciąż żywych śladów bizancjum.

2011-10-21T13:34:00.000-07:00

Przystań Fener Iskelesi. Schodzimy drewnianym trapem na ląd. Pośród pasażerów jest nas jedynie kilku turystów. Uśmiechamy się na pożegnanie miłej tureckiej pary w towarzystwie której płynęłyśmy i która robiła sobie z nami pamiątkowe zdjęcia, do dwóch Turczynek, zapewne matki i córki w pięknie upiętych hidżabach. Dziewczyna przysiadła się do Ines, ale bariera językowa nie pozwoliła na rozmowę. Szkoda. Najbardziej fantastyczną stroną podróży jest właśnie poznawanie ludzi, przełamywanie swojej nieśmiałości, obalanie stereotypów.

Fener w niedzielny poranek wydaje się nieco opustoszały. Zwłaszcza po zakorkowanym turystycznie Sultanahmet. Inny rodzaj architektury, inny rodzaj panującej tu atmosfery. To tu od wieków osiedlali się Grecy prowadząc interesy, wznosząc rezydencje, po których dziś zostało niewiele. Przechodzimy przez ulicę i ruszamy na poszukiwanie naszego pierwszego punktu wycieczki - Ortodoksyjnego Patiarchatu Greckiego. Ines zawsze z ciekawością poznawała różnorodne wyznania, kościoły, obrządki. Również dla mnie jest to nowość, taki żywy ślad dawnego Bizancjum. Aczkolwiek jak później się okaże, obrządek ten, wystrój bazyliki patriarchalnej św. Jerzego przypomina nam kościoły z kairskiej dzielnicy koptyjskiej. Trudno się temu dziwić skoro należą one do tej samej grupy kościołów wschodnich, mających przecież wspólne korzenie.

W mrocznym wnętrzu bazyliki odbywa się nabożeństwo. Cicho, dyskretnie oglądamy przebogate dekoracje, podziwiamy ikony. Ukradkiem robię kilka zdjęć. Jest ciemno i nie wychodzą zbyt dobrze. Nie śpieszy się nam i zostajemy jeszcze troszkę. Chcemy choć na moment stać się częścią tego sacrum. Ale tuż po wyjściu, z bezlitosną żarłocznością, dopada nas południowe słońce, odziera nasze duchowe wrażenia do szpiku realizmu. Spycha nasze odczucia w uścisk profanum, prowadząc przez stoiska z pamiątkami nastawione na ugoszczenie hojnych przybyszów z daleka.

Zawsze staram się przygotowywać przed wyjazdem czytając wszelakie informacje na temat miejsc, które chcę zobaczyć. Nie wiem jakim cudem przegapiłam informację, że w bazylice tej znajduje się między innymi relikwiami, przywieziony z Jerozolimi fragment słupa przy którym biczowano Chrystusa. Nie widziałam go. A szkoda. Zdjęcie znalezione w Internecie.

I jeszcze na zakończenie małe ogłoszenie parafialne :) Podobnie jak w zeszłym roku, w połowie listopada, rusza akcja "Pomoc dla Afganistanu". Mam nadzieję, że wraz ze mną przyłączycie się do niej i pomożemy dzieciom w kraju ogarniętym wojną przetrwać kolejną zimę. Szczegóły już w listopadzie. Tymczasem pozdrawiam Was ciepło i życzę miłego weekendu :)

Verde que te quero verde

2011-10-20T23:53:00.000-07:00

Lugar sonhado

2011-10-19T16:34:00.000-07:00

back to flowers (II) / de vuelta a las flores (II)

2011-10-19T07:45:00.000-07:00

Tomada el mismo día que la anterior... la verdad es que estaba en el parque, con los niños, y unos arbustos llamaron mi atención; estuve un ratito recuperando la inspiración y el bokeh de mi 105mm hizo el resto. Con 10 o 20.000 fotos más de flores creo que recuperaré la confianza...

Taken the same day than the previous one... the truth is that I was at the park, with my kids, and those bushes captured my attention; I played for a while bringing back my inspiration and my 105mm's bokeh did the rest. I think with 10 or 20.000 additional flower shots I'll be confident again...

Família Portuguesa concerteza!

2011-10-18T14:24:00.000-07:00

Na falach Złotego Rogu

2011-10-18T13:08:00.000-07:00

Mam zamiar zabrać Was dzisiaj do kościoła Św. Zbawiciela (Kariye Muzei) w Chorze w Istambule. Trzeba tam dojechać, dopłynąć, dojść było by trudniej, ale jak kto lubi :) My popłyniemy tam stateczkiem, czyli tramwajem wodnym, za jedyne (według ostatniej podwyżki) 2 liry. Wsiadamy w pobliżu Mostu Galata, a po drodze, właściwie po wodzie, zawijać będziemy w Kasim Pasa Iskelesi, Fener Iskelesi, Balat Iskelesi, aż dopłyniemy do Ayvansaray Iskelesi. Decydujemy się jednak wysiąść w Fener by zobaczyć po drodze Ortodoksyjny Patriarchat Grecki. Wolniutko przemieszczając się to z jednego brzegu Złotego Rogu na drugi, bez przesiadek, bez problemów, bez tłumów turystów, w nieco agresywnym słoneczku. Podziwiając widoki to na lewo, to na prawo. Zajmie nam to około pół godzinki. Zapraszam :)

Wieża Galata

Greckie Liceum

W tle akwedukty

Bulgar Kilisesi czyli neogotycka cerkiew św.Stefana. Wykonaną w całości z kutego żelaza, odlana w Wiedniu przetransportowana nad Złoty Róg i zmontowana w 1871 roku. Wszystko to z powodu warunku jaki postawił sułtan, gdy wyraził na nią zgodę. Cerkiew miała powstać w ciągu jednego dnia..

Quem tem medo...

2011-10-17T15:21:00.000-07:00

Luminária

2011-10-16T15:52:00.000-07:00

Nie święci garnki lepią :)

2011-10-16T13:39:00.000-07:00

Po odprawieniu Ines do internatu (tak to jest, że gdy przyjeżdża dziecię do domu, starsze lub młodsze, bez różnicy, to przez kilka dni świat staje na głowie i ma jedną orbitę - wokół tego właśnie dziecięcia), można zabrać się za własne, drobne przyjemności, jak na przykład blog :) Co też właśnie czynię. Dziś na zdjęciach moja pociecha młodsza, towarzyszka podróży, w roli uczennicy garncarza. Ale najpierw fachowe szkolenie, dla wszystkich chętnych - w Kapadocji :) Bo proszę Państwa w Turcji nie święci garnki lepią ;)

Ines - ubrana w gustowne spodenki robocze zabiera się do pracy

Pozornie praca wydaje się być prosta choć nieco brudząca

Czarownica współczesna

Mała korekta

I już dzieło prawie gotowe, a wraz z nim zmienia się przekonanie, że czasem rzeczy z pozoru łatwe wcale takimi nie są.

I tak Ines została uczniem garncarskim choć pierwszy w życiu garnek powstał nieco fantazyjny, a ile dał radości i zapewne pozostanie w pamięci na zawsze :) Zabierajcie w podróże swoje nastolatki, bo choć to najtrudniej strawny wiek, ile szczęścia może dać babranie się w glinie gdzieś na krańcach świata :)

Swoją drogą uczeń w średniowieczu (wszak ceramika to bynajmniej nie współczesny wynalazek) nazywany był terminatorem. Na zdjęciach Ines - terminator oraz jej dzieło :)

A Rua é nossa! Lisboa 15.0

2011-10-16T04:04:00.000-07:00

A Luta começa amanhã

2011-10-14T08:04:00.000-07:00

back to flowers / de vuelta a las flores

2011-10-14T02:36:00.000-07:00

Cuando me noto atascado, por falta de inspiración o porque no termino de ver cómo procesar las fotos, siempre vuelvo a las flores. Por algún motivo las flores siempre están ahí, y de alguna manera me inspiran más que ninguna otra cosa; he hablado con otros fotógrafos aficionados y buena parte de ellos tienen un género al que recurren en estas situaciones, algunos de ellos han llegado a abandonar el resto de géneros y centrarse casi en exclusiva en ese que les llena y les satisface. No es mi caso de momento, pero sigo sabiendo que, en caso de necesidad, las flores acudirán en mi ayuda.

When I feel myself stuck, either due to lack of inspiration or because I don't know how to go on processing shots, I come back to flowers. For some unknown reason flowers are always there for me, and somehow they inspire me more than anything else; I've talked to other amateur photographers and many of them have a genre they use in these situations; some of them have even abandoned the rest of genres or themes to focus exclusively in that one that fills and satisfies them. It is not my case for the moment, but I still know that, when I need it, flowers will always help me.

Deixa o sol entrar

2011-10-13T14:48:00.000-07:00

Almendres

2011-10-12T15:58:00.000-07:00

Dziś w cyklu "ceramicznym" - jak to się robi w Turcji ;)

2011-10-11T06:28:00.000-07:00

W Kapadocji miałyśmy okazję zwiedzić fabryczkę ceramiki. A w niej mogłyśmy pomacać, pooglądać i wysłuchać wykładu na temat samego procesu tworzenia jak i rodzajów ceramiki oraz zdobień typowo tureckich. Na pewno część z wyeksponowanych później na sprzedaż, w sklepiku, różnych "skorupek", to rzeczywiście rękodzieło. Podejrzewam jednak, że większość była już masową produkcją. Tu zaczynamy od końca - oto jak wygląda tradycyjne, tureckie zdobienie.

Półprodukty

A to już sprawdzanie jakości finalnego produktu

Musicando

2011-10-10T04:53:00.000-07:00

Cristianos fumadores

2011-10-10T02:55:00.000-07:00

Uno de los detalles que me llamó la atención de la fiesta de Moros y Cristianos es la cantidad de ellos que iban fumando puros; supongo que debe corresponder también a la tradición, aunque para las fechas que se rememoran el tabaco no había llegado a Europa... indagaré, a ver qué descubro...

O tureckiej ceramice słów parę.

2011-10-09T23:27:00.000-07:00

Ceramika to jedna z dziedzin sztuki w której Turcja wiodła prym od XIIw. Głównym ośrodkiem jej produkcji był Iznik. Urodą i jakością techniczną wyroby powstające w Izniku konkurować mogły nawet z chińską porcelaną.

W ściśle określonych standardach, wymiarach były tworzone specjalne świeczniki dla meczetów, naczynia, dzbanki, buteleczki, karafki, kufle, miski czy też kafle. Mieszanina 80% krzemu,  10% z białej gliny i 10% fryty szklanej, dawała idealnie białą  powierzchnię do malowania, a do zdobienia używano 7 kolorów:  niebieskiego, turkusowego, zielonego, fioletowego, czarnego, czerwonego i  szarego. Wiele tych dzieł możemy podziwiać dzisiaj zwiedzając meczety, pałace i muzea nie tylko w Turcji. 

Ceramika turecka w Europie stała się sławna od drugiej połowy XIX w. Była obiektem pożądania kolekcjonerów i otrzymywała liczne nagrody, ale niestety mylnie nazywano ją ceramiką perską, rodyjską lub damasceńską. 

Dziś zdjęcia wykonane podczas wieczornego spaceru w Istambule, w jednym z licznych sklepów specjalizujących się w sprzedaży ceramicznych różności. Zapraszam :)

Gente igual

2011-10-08T19:34:00.000-07:00

W poszukiwaniu bajek, meduzy i podziemnego pałacu.

2011-10-08T13:08:00.000-07:00

Ponoć była piękną, długowłosą dziewczyną, o migdałowych oczach, wiotkiej kibici i najsłodszym uśmiechu. Jakże mógł się Meduzie oprzeć młody Perseusz, jakże ona mogła oprzeć się herosowi. Jednak ten poryw namiętności nie przyniósł zakochanym szczęścia. Jej zmysłowa uroda spowodowała wściekłość Ateny. Zazdrosna bogini zamieniła czarne włosy dziewczyny w jadowite węże, a ci, którzy ośmielili się spojrzeć w migdałowe oczy stawali się tylko martwym, zimnym głazem. Meduza straciła dla Perseusza głowę dosłownie i w przenośni. Ścięta stała się ozdobą tarczy. Tyle o meduzie mówią mity, ale co ją łączy z Istambułem? Aby to odkryć, musimy kupić bilet za 10 lirów i zejść do podziemnej cysterny. Jest ich kilka. A ta udostępniona do zwiedzania nazywana jest Cysterną Bazyliki lub Pałacem Jerbatan (pałac, który zapadł się pod ziemię) i jak najbardziej na miano pałacu zasługuje.

Zbudowana na miejscu bazyliki w VI w przez Justyniana I, by zapewnić miastu czystą wodę w razie oblężenia, mieściła bowiem 80-100 000 m³ wody doprowadzonej tu akweduktami. Tą mroczną, a wręcz magiczną komnatę wypełnia las marmurowych kolumn (336) ustawionych w 12 rzędów. Kolumny te zostały przywiezione z najróżniejszych świątyń, tworząc ciekawy zbiór, taki troszkę od sasa do lasa.

Jest tam kilka perełek, jak na przykład kolumna łez czy bardzo nietypowa kolumna z głowami Meduzy. Nietypowa, bo zdaje się stać na głowie i dosłownie na niej stoi. Podobizny Meduzy nie zdobią bowiem, jak by można sądzić, głowicy ale bazę kolumny. Widać przerażała również Justyniana. Jak mówi legenda, kazał tą dziwną kolumnę ustawić w najdalszym zakątku cysterny i ustawić głową Meduzy w dół, by zgromadzona w zbiorniku woda na zawszę ukryła jej podobiznę.

Pomiędzy kolumnami, w półmroku pełnym refleksów i odbić światła od tafli wody, spacerować możemy po drewnianych pomostach.

Bajkowy klimat tego miejsca, dziwne, blaszane latarenki na pomostach, rybki pływające w wodzie i złocące się całymi stadami w świetle, przywodził mi na myśl filmy Hayao Miyazaki.

A można i tak. Wczuć się w rolę wielkiego wezyra :)

ps. Jak widzicie, nastąpiła niewielka zmiana dekoracji, spowodowana chęcią usprawnienia pracy robotom indeksującym. Mam nadzieję, że jest teraz przejrzyściej :) Muszę się tylko przyzwyczaić, że Wasze blogi mam teraz po prawicy :)

Miłego weekendu :)

ps2. jak tak sobie patrzę na zdjęcia to przypomina mi się legenda o pływającej w lochach złotej kaczce. Myślę, że tu by pasowała jak najbardziej :)

O wygodach tureckich PKSów słów kilka.

2011-10-07T11:51:00.000-07:00

Obiecałam tu i ówdzie praktyczne informacje na temat naszego tureckiego objazdu. Słowo się rzekło, więc kobyłka, choć chyba we wstępnej fazie grypy, to i tak stać musi u płota. To znaczy u klawiatury.

O turecki autobusach rzecz będzie. Tak troszkę wbrew temu co u nas (bo u nas musiałabym pisać o nieopłacalności połączeń, o coraz bardziej wadliwych pojazdach, o drogach - sami wiecie jakich, o kierowcach równych bogom, patrzącym z pogardą znad kierownicy na lud podróżujący, czyli o niczym ciekawym)

Gdy planuję wyjazd, staram się znaleźć jak najwięcej informacji o danym kraju, między innymi o sposobach podróżowania. Tym razem zbyt wiele ich nie odnalazłam, ale dowiedziałam się o firmie przewozowej z długimi tradycjami jak Kamil Koc, o dworcach autobusowych nazywających się powszechnie otogar. Odnalazłam strony rezerwacji i kupowania biletów online, z których nie skorzystałam, bo nie jestem niestety turecko piśmienna. Przypadkiem odkryłam jeszcze może ze dwie inne firmy. I tak naprawdę nie przypuszczałam co mogę zastać w Turcji. To co zobaczyłam, to czego doświadczyłam przerosło moje najśmielsze oczekiwania.

Tu firma Pamukkale, obsługująca znacznie więcej kierunków niż Pamukkale i Kusadasi.

Wyobraźcie sobie, że przychodzicie na dworzec autobusowy, a tam nie jeden PKS ale z 20 konkurujących z sobą o pasażera firm. Do wyboru do kolory, na wszelkie możliwe kierunki i trasy. Dojechać możesz wszędzie, i tylko musisz wybrać z kim dziś pojedziesz. Jeśli nie chcesz przychodzić wcześniej na dworzec, nawet w malutkim miasteczku natrafisz na liczne biura pośredniczące w sprzedaży biletów. Wówczas z takiego biura na dworzec (z reguły na peryferiach miasta) zabierze cię darmowy busik. Nie musisz się troszczyć o nawet najcięższy bagaż, tym zajmie się kierowca busiku lub steward w autokarze. Włoży twoje torby do bagażnika, wyciągnie, zadba o ich bezpieczeństwo.

Tu perony schładzane w czasie upału takimi natryskami wody , a właściwie mgiełki wodnej. Bardzo skuteczne.

Miejsce siedzące masz już wybrane, zapisane na bilecie, nie musisz się śpieszyć. Jeśli jesteś kobietą i podróżujesz sama, nie musisz się martwić o to , że usiądzie obok ciebie przepocony, woniejący nieprzetrawionym alkoholem, mało sympatyczny współpasażer. Tu samotne kobiety mają miejsca przydzielane tylko obok kobiet. O pasażerów do samego odjazdu troszczy się też obsługa, która sprzedała bilety. Wchodzisz sobie wygodnie z torebką lub innym bagażem podręcznym i zajmujesz swoje miejsce. Przed tobą ekran monitorka, słuchawki. I tu mamy różnice pomiędzy poszczególnymi firmami. Niektóre dodają jednorazowe osłonki na słuchawki z białego materiału, niektóre mają jedynie tak z 10 kanałów telewizji, inne oferują dodatkowo zestaw w miarę nowych filmów kinowych (niestety z tureckim lektorem lub dubbingiem), filmy krajowe, muzykę również krajowa i przeboje ze światowych Top list. Niektóre autokary mają w monitorkach wejścia na usb (można mieć własny filmowo - muzyczny zestaw podróżny) lub pakiet gier dla młodszych i dla starszych. Pamiętam jak moje dziecko się ogromnie zdziwiło, że takie autobusy - cuda istnieją. A jeżeli nic już cię nie zadowoli, zawsze można poobserwować przez kamerkę drogę przed autobusem.

Ale to nie koniec atrakcji. Gdy autokar rusza, steward spisuje sobie gdzie kto zamierza wysiąść i nie widziałam by kierowca robił jakiś problem z zatrzymaniem się w dowolnym - oczywiście dozwolonym - miejscu, bardziej dogodnym do wysiadania. Następnie otrzymujemy w dowolnych ilościach do picia wodę mineralną, soki, colę, herbatkę czy kawę, do tego przysługujące każdej osobie ciasteczko, precelki, a nawet lody. Gdy trasa jest dłuższa, autokar zatrzymuje się na dłuższy przystanek przy specjalnym zajeździe, gdzie można skorzystać z toalety czy też zjeść coś na ciepło. Po posiłku w autobusie steward zbierze śmieci i z uśmiechem zapyta czy czegoś nam nie potrzeba.

Gdy dojedziemy na miejsce, obsługa wyciągnie bagaż i po pokazaniu kwitka lub numerka, odda go nam z uśmiechem, cały i zdrowy. Nie wspomnę już o rozlicznych autostradach, drogach szybkiego ruchu, prostych, szerokich o gładkich nawierzchniach. Żeby nie było, że marudzę zbytnio na to co nasze, rodzime i swojskie.

Po powrocie, w Opolu na dworcu PKS (czekając 3 godziny na nasz autobus) miałam okazję obserwować stojącego władczo kierowcę i kolejkę pasażerów wkładających potulnie ciężkie torby do bagażnika. Kierowca najwyraźniej niezadowolony pokrzykiwał coś na ludzi. I tak cud, że ten bagażnik otworzył, bo nierzadko odbywa się to zgodnie z regułą - kliencie obsłuż się sam - a jak nie podoba ci się paskudnie brudny bagażnik, to racz się wypchać.

Uprzedzę od razu, że nie kosztuje to majątku! Przeliczyłam sobie, że na trasie typu Opole - Wrocław za bilet według standardów tureckich zapłaciłabym może więcej z 6 złotych. Co w obliczu komfortu jaki bym otrzymała, uczyniłabym z największą przyjemnością. Dodam, że kupując bilet online, ma się zniżkę nawet do 1/5 ceny normalnego biletu.

Pytanie w takim razie czy my wciąż jesteśmy w Europie, a może jak już, lepiej było by być w Azji, na przykład tej tureckiej? ;) W każdym bądź razie takiej komunikacji wszystkim i sobie życzę z całego serca :)

Przetestowałyśmy cztery firmy - Kamil Koc, Pamukkale, Nevsehir i Metro. Kamil Koc miał najlepszy program do oglądania i słuchania, Pamukkale z Antalyi do Adany serwowała lody i miała bardzo miłą obsługę, ale wszystkich na głowę pobiła obsługa Metro z Konii do Istambułu. Pozdrawiam ich gorąco :)

Castelo de Palmela

2011-10-07T11:20:00.000-07:00

Por que hoje é Dia Nacional dos Castelos, estão todos convidados a entrar neste mundo maravilhoso.
Um clique de rato e verás o castelo a crescer no teu ecrã.

Desenvolvimento!

2011-10-07T00:08:00.000-07:00

Nieobecna usprawiedliwiona :)

2011-10-06T11:00:00.000-07:00

Zapracowałam się. Nie na śmierć ale prawie :) Mam nadzieję, że wkrótce wpadnę w rytm i będę miała więcej czasu :) Postanowiłam również doskonalić się w malowaniu na komputerze, więc wolny czas będę musiała podzielić na pół. A właściwie na trzy części bo konsekwentnie doskonalę mój angielski. W przerwach próbuję czytać, choćby te dwie strony przed zaśnięciem, więcej już z reguły nie daję rady :) Ces't la vie :) Tymczasem zakończony dzisiaj chomiczek - optymistyczno - jesienno - przepraszający, za tę moją nieobecność.

I jeszcze parę gołąbków, tych posągowych i taych jak najbardziej żywych z Kusadasi w Turcji.

Piratas!

2011-10-05T16:36:00.000-07:00

da luz e da sombra

2011-10-04T11:52:00.000-07:00

moros y cristianos en Dénia

2011-10-04T02:12:00.000-07:00

Todos los años en Denia, en el mes de Agosto, se celebran las tradicionales fiestas de Moros y Cristianos. Suponen un despliegue de creatividad en la elaboración de centenares de trajes de las distintas "líneas", que desfilan por el pueblo comandadas por su respectivo líder. Estos son dos ejemplos, poco a poco iré mostrando alguna más con peculiaridades propias del festejo. Lamentablemente me pillaron desprevenido y sin flash, por lo que tuve que tirar de ISO alta y una velocidad de obturación un poquito baja; además, no tienes demasiada libertad para moverte por el desfile, ya que el público paga para poder ocupar las sillas que el Ayuntamiento situa a lo largo del recorrido, por lo que la posibilidad de encuadre se limita bastante. En mi caso, entre la dichosa farola que se ve y una farmacia que tenía enfrente, me hicieron la tarea bastante difícil (junto con la ya mencionada ausencia de flash en un desfile que se realiza en la tarde/noche y en una calle con un arbolado tremendo)

Passas e nem me vês!

2011-10-03T14:31:00.000-07:00

Passagem

2011-10-01T05:23:00.000-07:00

Convergência

2011-09-30T02:14:00.000-07:00

Design

2011-09-28T10:48:00.000-07:00

abuelos / grandparents

2011-09-28T02:31:00.000-07:00

Uno de los muchos viajes de este verano por la AP36, llendo o volviendo de ver a los pequeñajos, que disfrutaban de un verano mucho más largo que el nuestro con los abuelos. Creo que nunca valoramos lo suficiente la labor y ayuda de los abuelos, al menos hasta que nos damos cuenta de que, sin ellos, nuestra vida sería mucho más difícil, complicada y estresante. Siempre están allí cuando les necesitamos. Marta iba conduciendo y yo decidí aprovechar las vistas que esta autopista nos ofrece. La foto está tomada desde el coche, a 120 Km/h (por supuesto, nosotros nunca sobrepasamos el límite, ¡eh!) Me gustó, sobre todo porque me recuerda lo pequeños que somos comparados con nuestros padres, y lo lejos que estamos de llegar a ser como ellos. De verdad, cuando sea mayor, me gustaría ser como mi padre. Podría decir también que quiero ser como mi madre, ¡¡¡pero creo que no me quedaría bien su ropa!!! De momento, seguiré como el arbolito pequeño del fondo, viendo desde el borde al árbol grande que él solo es capaz de llenar la escena.

One of a lot of journeys of this summer, before or after visiting the kids, who enjoyed a summer much longer than ours with the grandpa's. I think we never praise enough the help of the grandpas, at least until we realize that, without them, life would be much mor difficult, complicated and stressing. They're always there when we need them. Marta was driving and I decided to take my chance with the views the highway offers. The picture was shot from the car, at 120 Km/h (of course, we never break the limit, ¡ha!) I liked it, especially because it reminds me how small we are when compared to our parents, and how far we are of being like they are. Truly, when I grow up I want to be like my dad. I could say as well I'd like to be like my mum, however I don't think her clothes would fit me!!! For the moment, I'll be like the small tree at the background, watching from the edge how the big tree is able to fill the stage itself.

Desconstruções

2011-09-26T00:10:00.000-07:00

Bom dia

2011-09-23T17:57:00.000-07:00

Anzol

2011-09-21T13:41:00.000-07:00

energia para el amanecer / power supply for sunrise

2011-09-20T03:56:00.000-07:00

Encontro

2011-09-19T23:42:00.000-07:00

No céu cinzento

2011-09-18T14:19:00.000-07:00

I jeszcze raz gołębie w Istambule, czyli w królestwie mężczyzn :)

2011-09-18T02:13:00.000-07:00

Pasja hodowli gołębi, to rzecz jasna, nie tylko domena Turków, ale również nasza rodzima, krajowa, choćby śląska. I tak jak u nas, tak i tam odbywają się targi gołębiarskie. Udało nam się na jeden z nich trafić. Plątałyśmy się po dzielnicy Balat w poszukiwaniu obiektów zabytkowych, które pragnęłam zobaczyć, a odnalezienie ich nie było łatwe, a czasem wręcz niemożliwe (o tym przy innej okazji). W upiornym słońcu wędrowałyśmy wąskimi uliczkami aby dotrzeć do pozostałości po bizantyjskiej fortyfikacji. Ogromne mury stanowią dobry punk, a właściwie linię orientacyjną i sprowadzają takie zbłąkane duszyczki, jak my, wprost do wód Złotego Rogu. A że czasem błąkać się warto, choć może nie w takim upale, przekonałyśmy się niejednokrotnie.

Właśnie przy tym murze odkryłyśmy dość spory targ gołębi, jak się okazało, królestwo wyłącznie mężczyzn. Na bezczelnego wtargnęłyśmy weń, nawet nie kupując biletu, bo takowe przy wejściu sprzedawano. Może były przeznaczone jedynie dla sprzedających, nie wiem. Nas nikt nie zaczepiał, nie zatrzymywał. Na przestrzeni ograniczonej płotem z metalowej siatki tłum ludzi i ptaków. Worki ziarna na sprzedaż, gotowe gołębniki, specjalistyczne akcesoria, klatki pełne pierzastych cudów. Odmian gołębi bez liku, jedne w klatkach, inne dumnie prezentujące swoje wdzięki na zewnątrz, jeszcze inne zamknięte w dłoniach właścicieli. Kupowane i sprzedawane. A w przerwach między dobijaniem targu, czas na małą szklaneczkę mocnej, słodkiej tureckiej herbatki. Pośród tego wszystkiego my, raz witane z uśmiechem i zachętą do sportretowania gołąbków, a drugim razem niezbyt sympatycznym łypnięciem z pode łba, bo czego tu szukają jakieś turystki, kobiety! Ale tych niechętnych jest naprawdę niewielu. Szkoda, że niemiłosiernie palące słońce dość szybko przegania nas z tego miejsca dalej. Ale choć na chwilkę zabieram Was tam z sobą :) Zapraszam.

Baía dos Golfinhos

2011-09-16T17:16:00.000-07:00

Tureckie gołębie

2011-09-16T09:50:00.000-07:00

Trudno o kulturę i o epokę, w której gołębiom nie przypisywano by jakiegoś znaczenia. Od Noego po Picassa, gołąb niesie gałązkę pokoju, ofiarowuje miłość, przynosi płodność, zwiastuje boże przebaczenie, i dzieli się swoim gołębim sercem. Nie dziwi więc fakt, iż w świecie islamu gołąb również znalazł swoje miejsce w gronie uświęconych stworzeń bożych. Otóż istnieje pewna legenda. Mahomet podczas Hidrży (ze względu na rosnącą wobec niego niechęć w rodzinnym mieście wyrusza, ucieka czy jak kto woli emigruje do Medyny, ta podróż nazywana jest Hidrżą) zostaje zmuszony do ukrycia się w pobliskiej jaskini przed prześladującą go grupą Korejszytów. Z pomocą śpieszą mu właśnie gołębie i pająki zesłane przez Allaha. Pierwsze pośpiesznie wiją gniazda w wejściu do jaskini, zamykając ją zupełnie, a pająki przędą swoje sieci. Dzięki czemu prześladowcy stwierdziwszy, że jaskinia zapewne jest pusta i przez nikogo od dawna nie odwiedzana, jadą dalej.

Może właśnie ta historia stała się powodem szczególnego traktowania przez Turków tych ptaków. Dla gołębi stawia się gołębniki w parkach, poidełka, karmniki. Nikt nie przegania ich z centrów miast. Nie słyszałam też o potrawach z gołębii, a w Göreme powiedziano nam wręcz, że w Turcji się ich nie jada ponieważ ocaliły Mahometa. Gołębiom nawet stawia się pomniki :) Zapraszam na spotkanie tureckich gołębi :)

Dziś Istambuł, u stóp Yeni Cami

Olhar as curvas

2011-09-15T14:36:00.000-07:00

Pensamentos

2011-09-14T00:27:00.000-07:00

life in every breath / respirando vida

2011-09-13T01:40:00.000-07:00

Cuando la vi pensé que realmente estaba disfrutando el momento, normalmente llamo a esta actitud "respirar la vida"
When I saw her I thought she was really enjoying the moment, I usually call this attitude "life in every breath"

Stormy

2011-09-12T15:34:00.000-07:00

Pewnego razu w Krakowie....

2011-09-12T12:02:00.000-07:00

Dawno, dawno temu pojechałyśmy do Krakowa. Był piękny, letni wieczór, powietrze rześkie po przelotnym deszczyku i była pewna próba. A po niej, jak to zwykle po próbach bywa, koncert... Ale w przeciwieństwie do koncertu, próba ma w sobie coś ze spontaniczności, niepowtarzalności. Przypomina żywy organizm, który właśnie stara się przybrać doskonałą formę. Lubię obserwować jak powstaje dzieło... Dziś sentymentalnie zapraszam na krakowskie wspominki - tak dla odmiany :)

Jeszcze chwila w Błękitnym Meczecie

2011-09-11T13:27:00.000-07:00

Nie śpieszy się nam nigdzie, wycieczkowa grupa nie goni, mamy czas. Siadamy sobie w cieniu arkad rozległego dziedzińca. Ludzie przebiegają to tu to tam, siadają na schodkach, odpoczywają, wędrują dalej w poszukiwaniu śladów przeszłej potęgi osmańskiej czy też bizantyjskiej. My miałyśmy wielkie postanowienie codziennego szkicowania. Niestety, poza zaledwie kilkoma szkicami, nic nam z tego nie wyszło. Nie wiem, czy to słomiany zapał, czy konieczność przemieszczania się jednak z miejsca na miejsce, lub też skłonność do tworzenia raczej w zaciszu domowym, przy swoim biureczku i w skupieniu. Tu jeszcze coś naskrobałyśmy. Później już tylko na karcie pamięci utrwalaliśmy widziane obrazy.

Czasem, w naszych podróżach, robimy za zakopiańskie, białe niedźwiedzie :) Częściej Ines, a czasem we dwie. Z reguły rodzice proszą nas by mogli zrobić sobie zdjęcie swoich pociech z nami :)

A tu już mauzoleum (turbe) Ahmeda I, jego ukochanej małżonki Kosem i między innymi jego trzech synów: Osmana, Murada i księcia Bajazyta. Cały oczywiście w przepięknej ceramice.

Oraz relikwie, między innymi włos z brody Proroka Mahometa. Drobiazg dość często występujący tu w licznych muzeach. Zawsze w pięknie zdobionych szkatułkach i szklanych pojemniczkach, fiolkach.

Odbiegając od tematu Turcji, ale tylko po części. Oglądałyśmy wczoraj z Ines (przyjechała na weekend niezwykle krótki) "O północy w Paryżu" Woody Alena. Swoją drogą rewelacyjny film, piękne zdjęcia, gorąco polecam! Moje dziecko, bawiąc się nim świetnie, oglądając pojawiające się co chwilkę artystyczne znakomitości, przy osobie Picassa westchnęło, uśmiechnęło się ( z wdzięcznością w oczach oraz całej twarzy :) ) i stwierdziło. Jak to dobrze, że zabierałaś mnie mamo z sobą, że widziałam to muzeum Picassa (w Maladze) i tak wiele innych galerii, muzeów :) A ja pomyślałam sobie - warto było :)

Imenso Azul

2011-09-10T16:38:00.000-07:00

Plaza Alta

2011-09-08T15:59:00.000-07:00

Powalające wrażenie i Błękitny Meczet.

2011-09-08T14:10:00.000-07:00

Pewnie ściągnę na siebie gromy. Ale Moi Szanowni Czytelnicy, muszę stwierdzić, że Sultanahmet Cami, czyli Meczet Błękitny nie zrobił na mnie tak wielkiego wrażenia, jakiego oczekiwałam. Może by i zrobił, bo jego rzeczywiście majestatyczna sylwetka, przyciąga wzrok i wiele obiecuje. Na pewno by zrobił, bo sklepienia, mozaiki i ceramika z Izniku, gdy spoglądać w górę, w jego wnętrzu, mogłaby nas wraz z butami (właśnie z butami...) przenieść nas do nieba. Ale... I jest tu kilka ale, które to wrażenie wręcz unicestwiły.

Meczet ten wznosi się w samym centrum wszelakich turystycznych atrakcji, tuż obok bazyliki Hagia Sophia. Wstęp do niego jest bezpłatny, w związku z tym i oczywiście jego znaczeniem i urodą, stał się punktem obowiązkowym wszelkich wycieczek i przeżywa prawdziwe oblężenie.

Przyjechałyśmy do niego o poranku, by zdążyć przed tłumami. Niestety, kolejka przed wejściem uświadomiła nam, że nie tylko my wpadłyśmy na ten genialny pomysł. Odczekałyśmy swoje, ukradkiem przesuwając się boczkiem, boczkiem do przodu. Byle jak najdalej od rozwrzeszczanej grupy amerykańskiej młodzieży. Słońce nie ułatwiało nam smętnego stania. Za to byłyśmy z góry obserwowane przez siedzącego sobie godnie, nad naszymi głowami, na gzymsie, kocura. Zaopatrzone w własne szale i odpowiednią do zwiedzania takich miejsc odzież, do środka weszłyśmy bez najmniejszego problemu. Miałyśmy nadzieję na odnalezienie sacrum, na chwilę kontemplacji, gdzieś w kąciku, siedząc sobie na dywanie i podziwiając przestrzeń, ornamenty, światło. Tłum ludzi wewnątrz odarł nas ze złudzeń. Tłum niewyobrażalny, kotłujący się, przepychający, skumulowany na małej, wydzielonej przestrzeni, pilnowanej przez strażników. Niestety ta druga część była niedostępna, ale tam jedynie wierni mogli się modlić. Szkoda, choć w tym przypadku było to jak najbardziej zrozumiałe. Dla nas, stłoczonych i pozbawionych osobistej przestrzeni czar prysł, sacrum uległo przemianie w profanum. Ale to jeszcze nic. Najgorsze co w tym meczecie uderza z mocą wręcz fizyczną to smród tysięcy przepoconych, niedomytych nóg. Niewyobrażalny, trudny do zniesienia, sprawiający, że jedyną myślą jaka tłucze się człowiekowi w głowie miast zachwytów, jest ucieczka na świeże powietrze. Szkoda, strasznie szkoda.

I tu czuję się w obowiązku do sprostowania pewnych poglądów, jakie wynoszą stamtąd ludzie, a jakie usłyszałam już po powrocie do Polski. Otóż często jest tak, że to jedyny meczet jaki oglądają turyści przyjeżdżający z kurortów do Istambułu na pośpieszną wycieczkę. Po wizycie w Błękitnym Meczecie, który wciąż funkcjonuje, mimo turystycznej nawałnicy, jako miejsce modlitw, niektórzy wracają do domów przeświadczeni, że taki smród zapewne panuje w każdym meczecie, i zapewne wiąże się to z brakiem higieny u muzułmanów. NIC BARDZIEJ MYLNEGO i niesprawiedliwego. Bywałyśmy w wielu meczetach, w niektórych spędzałyśmy więcej czasu, bo to miejsca gdzie sacrum jest, nie ładnie mówiąc, bardzo namacalne. Zresztą o meczetach pisałam między innymi tutaj TUTAJ. Muzułmanin zanim wejdzie do meczetu na modlitwę lub nabożeństwo, dokonuje rytualnej ablucji i między innymi dokładnie myje stopy. I poza właśnie tym meczetem, nieznośny odór niedomytych stóp nie będzie Was prześladował. Tak więc myjcie się drodzy turyści, myjcie... i zwiedzajcie również inne meczety, bo warto.

Z rozdartym nieco sercem...

2011-09-07T14:16:00.000-07:00

Dlaczego rozdartym? Ponieważ w zeszłym tygodniu wyprawiłam już moje drugie, młodsze dziecko na koniec świata, do szkół, po nauki. Wcześniej o trzy lata, niż to zazwyczaj bywa. Do liceum, całkiem dobrego, ale aż do Wrocławia. Ileż ja rzeczy planowałam, które zrobię gdy Ines już wyjedzie do internatu. Będę czytać, pisać, prowadzić blog, malować, robić zdjęcia, generalne porządki i co tylko przyjdzie mi do głowy. Odstawiłam dziecię w środę, w czwartek poszłam u siebie na rozpoczęcie roku szkolnego, przygotowałam się na piątek, w piątek też popracowałam, wróciłam do domu po południu - nieco pustego - i zamarłam. Właściwie to myślami ugrzęzłam we Wrocławiu. Pierwszy jej samotny weekend tam, w tym wielkim mieście, bez mojej troskliwej opieki. Przesiedziałam tak bez ruchu cały weekend, duchowo wpadając w jakiś czarny dół i jedynie mechanicznie ogarniając cztery kąty z grubsza w sobotę. Poszłam do sklepu zoologicznego i zakupiłam dwa szczurki płci męskiej, urządziłam im klatkę i zaczęłam oswajać. Nie pomogło. Chyba dobrze zrobiła mi dopiero praca od poniedziałku i telefon od córy, żebym nie dzwoniła tak co chwilę i że z pewnością doskonale sobie poradzi. Może ona tak... Dziś chyba zaczęłam sobie w końcu jakoś z tym radzić. Co widać po piszącym się właśnie poście. Trudne jest życie osamotnionego, "bezdzietnego" rodzica. Nie bez przyczyny pomijam kwestię poniesionych przez ten wyjazd wydatków, bo to temat nieomalże polityczny. Ba! Uczę się korzystać z wolności. Nawet sobie na jutro wieczór zaprosiłam przyjaciółkę na ploteczki i coś słodkiego. Robię duże postępy, jest szansa, że będę mogła żyć niezależnie! :) jestem z siebie dumna! Jutro może uda mi się napisać kolejny post, nawet przygotowałam zdjęcia z błękitnego meczetu w Istambule. Trzymajcie kciuki! P.S. Dziś nawet trzy zdjęcia zrobiłam! Niebo wieczorne było piękne za oknem...

Pewnego razu w Istambule... Winowajczyni mojej bezwładności...

Carne gourmet!

2011-09-07T11:32:00.000-07:00

arrecife de las sirenas / mermaid's reef

2011-09-07T02:34:00.000-07:00

Durante las vacaciones decidimos acercarnos un día al Cabo de Gata, en Almería. Después de perdernos varias veces entre invernaderos conseguimos llegar mientras aún había luz, y disfrutamos de una panorámica impresionante, a la que no he sido capaz de hacer justicia. Me hubiera gustado poder potenciar más la parte sumergida de los arrecifes, perfectamente visible desde donde estábamos, y los reflejos maravillosos que dejaban las rocas sobre el agua. Aún así, creo que viéndola os animaréis a ir y dejarme en evidencia con fotos mucho mejores que estas que os muestro.

La próxima vez, cuando los peques sean un poquito más mayores, nos apuntaremos a las excursiones en Kayak que bordean el cabo, descansan aquí y vuelven disfrutando del atardecer, según dicen espectacular, desde el mar.

Janela de luz II

2011-09-05T15:53:00.000-07:00

Alentejo II

2011-09-04T03:13:00.000-07:00

Alentejo

2011-09-03T01:31:00.000-07:00

da cor da sombra

2011-08-31T14:30:00.000-07:00

a windy day / un día de viento

2011-08-31T04:20:00.000-07:00

Un día de viento, sin posibilidad de disfrutar de la playa o la piscina. Decidimos dar otro paseo por Les Rotes, en Dénia, y yo traté de sacar partido de las olas rompiendo contra los acantilados y arrecifes. Me gustó este sitio, llamado "La silla de la Reina", porque mezclaba la fuerza del temporal con la relativa calma del que está a buen resguardo mientras sopla el viento.

A windy day, no chance of enjoying beach or swimming-pool. We decided to have another walkabout at Les Rotes, Dénia, and I tryed to get something worth of the waves breaking against cliffs and reefs. I liked this place, called "The Queen's chair", because it combined the strength of the storm with the relative calm of a good shelter while the wind blows.

Decrépita ao sol!

2011-08-29T16:55:00.000-07:00

walkabouts / paseos

2011-08-29T05:39:00.000-07:00

Fueron días de paseo, tratando de compaginar el paseo familiar con los experimentos con larga exposición. Esto hizo que la hora no fuera la adecuada y que el tiempo de exposición tuviera que limitarse a 1 seg. 2 como máximo. Poco a poco iré rescatando aquellas tomas que sobrevivieron a mi impericia; al menos ésta trasnmite la sensación que tuve durante un ratito, vigilando las olas para mantener secos los pies...

They were days of walkabouts, trying to combine a walk with the family and my experiments with long exposure times. Therefore the hour was not appropriate and thus the exposure was limited to 1 or 2 secs. I'll try to rescue those shots that survived my lack of skills; at least this one shows the sensation I felt for a while, keeping an eye on the ways to keep my feet dry...

Show me the way

2011-08-27T16:26:00.000-07:00

Jak obiecywałam druga część zdjęć z koncertu z okazji IV Palestyńskiego tygodnia kultury w Istambule

2011-08-27T14:01:00.000-07:00

Jeszcze troszkę zdjęć wielkiego święta, wspólnej radości, zabawy, choć i chwil refleksji, smutku i tęsknoty za piękną, palestyńską ziemią.

I kilka filmików znalezionych na Youtube tego zespołu. Taka odrobinka palestyńskiej kultury.

Brak jakiejkolwiek kooperacji

2011-08-26T12:04:00.000-07:00

Kacio, zmęczony zapewne upałem, zastrajkował, Stwierdził, że pracy na komputerze dziś nie będzie. On musi sobie poleżeć na specjalistycznej podkładce pod kota marki Intuos, drugą podkładką pod główkę, z budzikiem pod ręką, ups, łapą, by nie przegapić kolejnego posiłku. A ja mogę się udać na podlewanie balkonowego ogródka i szlus.

Pedaço de céu

2011-08-25T16:24:00.000-07:00

Historia najnowsza z lizakiem, a nawet dwoma w tle :)

2011-08-25T15:14:00.000-07:00

Przerwa w podróżowaniu :) Choć nie do końca, bo historia wydarzyła się w Krnovie, czyli w Czechach. Historia słodka, która myślę, że nie wymaga komentarza :)

e real!

2011-08-24T08:23:00.000-07:00

personal challenge / reto personal

2011-08-23T03:17:00.000-07:00

Posiblemente, y quitendo las fotos de los niños (este verano han colaborado como unos campeones) esta sea una de mis fotos favoritas del verna. Estaba tratando de sacarle partido a este trampolín cuando esta señora inglesa me pidió permiso para saltar; supongo que no quería estropearme la foto, y en realidad fue ella la que me la dio.

Possibly, apart from the shots of my kids (they've really behaved and helped this summer) this is one of my favourite shots of this summer. I was trying to do something worth with this springboard when this English lady asked me for permission to jump; I guessed she didn't wand to expoil my picture, but she truly gave me the shot.

W kocim supermarkecie i nie tylko.

2011-08-23T01:06:00.000-07:00

Tuż obok meczetu Yeni Cami zaczyna się stary, kryty bazar Misir Carsi, czyli tak zwany Bazar Egipski czyli Korzenny. Z reguły pełen turystów. Tuż przy wejściu najróżniejsze słodkości, głębiej wszystko to czego turysta może zapragnąć i tak idąc sobie plątaniną uliczek i zakamarków można przejść, mijając już bardziej przeznaczoną dla mieszkańców Stambułu część, aż na Wielki Bazar czyli Kapali Carsi. Medal temu kto się w tym labiryncie nie zgubi. Wiem, bo zrobiłyśmy to idąc w odwrotnym kierunku, tzn. z Wielkiego Bazaru. Weszłyśmy tam i chciałyśmy wyjść zupełnie gdzie indziej, ale po godzinie błądzenia znalazłyśmy się przy Yeni Cami. Spokojnie, człowiek tam nie zginie, są i napoje i jedzenie, więc błąkać się można długo. Ale nie o bazarach dziś chciałam, przynajmniej nie o takich. Na zewnątrz Bazaru Egipskiego jest równie atrakcyjnie. Są stoiska z serami, pysznymi, oliwkami wielkimi jak śliwy i mięsiwem. Jest też sprzedawca schłodzonego ayranu - to taki jogurt lekko posolony z dodatkiem wody - pyszny. Sprzedaje się go tam z małej budki z "ayranową fontanną", do kubeczka, obficie dekorując pianką. Polecam gorąco. Od wejścia na bazar idąc na prawą zewnętrzną ścianę. Miałam zdjęcia, dużo zdjęć, niestety, jak wspominałam szlag je trafił :(

Idąc na lewo, na zewnątrz, traficie na bazar "żywy". Ogromna ilość roślinek wszelakich, kwiatów, drzewek, owocujących mandarynek, cytrynek, dziwnych owoców, które żółtozielone z zewnątrz i krwisto czerwone bebechy w środku. Zrobiłam im dużo zdjęć, bo wygląd miały frapujący. Sprzedawane były również w słoiczkach. Jeden z panów sprzedających również był ciekawy, starszy, nieco pulchny, z twarzą skupioną na czytanej gazecie, twarzą malowniczo przyozdobioną zmarszczkami i drucianymi okularami, z siwiuteńką brodą. A jakże sfotografowałam wszystko i odesłałam w eter...

W każdym bądź razie idziemy sobie przez ten targ:

- Popatrz jakie cudo, ciekawe co to jest?!

- Jak to mamo, kudreta nie poznajesz??? - i śmieje się ze mnie.

- No jasne! Jak ja kudreta mogłam nie poznać. - śmiejemy się nad tajemniczymi owocami z nazwą i ceną wypisaną na kartoniku.

Jednak przeznaczenie tej tak barwnej roślinki jest dla mnie tajemnicą, a może ktoś z Was wie i tą wiedzą zechce się podzielić? Czy tym bydlątka się karmi (bazar był ze zwierzętami) czy ludzi???

Nie każdy czyta komentarze, pozwolę sobie przekopiować informacje na temat tajemniczej rośliny jakie dostałam od Bajrowicz. Za co bardzo dziękuję :) "Ten gurblowaty ogór (dyniowaty) to przepękla ogórkowata - kudret nari - jadalna w całości. I owoce - niedojrzałe, i liście. Taki enzym zawiera, który obniża poziom cukru we krwi." I zdjęcie znalezione w necie - jak to cuś wygląda w środku:

Czego zdjęcia poszły mi w eter również? Całej masy zwierząt. Od ras psów i kotów wszelakich, ptactwa domowego typu kurczęta, kaczęta, indyki, perliczki, gołębie, a wszystko to oczywiście w kolorach i formach dowolnych. Pawie, bażanty i ptaszki klatkowe jakich jeszcze nigdy nie widziałam.

Po papugi ary i kakadu. arę jedną również obfotografowałam, bo piękna była i kontaktowa. Próbowała sprytnie swoje jedzonko z pojemnikiem podać koledze w drugiej klatce sprytnie posługując się potężnym dziobem i pazurkami. Pomiędzy ptasimi klatkami, zwłaszcza tam gdzie były uwięzione piękne panie kurki, spacerował wolny, nomen omen jak ptak, czarny kogucik. Chyba nikomu nie uciekł, bo spacerował sobie tak kilka kolejnych dni, nie bojąc się niczego. Zaglądając i bawiąc rozmową a to jedną a to drugą kurkę.

O żółwiach nie wspominam, ale gdy ktoś chciałby małego krokodyla - to proszę bardzo. Przynajmniej jak jakaś Turczynka stwierdzi "Jeśli nie chcesz mojej zguby, krokodyla daj mi luby." To proszę bardzo, no problem. Rybki też można było kupić od słodkowodnych po morskie, całymi stadami. I coś jeszcze bardzo frapującego, czego u nas już nie uświadczysz w sprzedaży, a niegdyś pewnie bywało - to pijawki. Prawie przy każdym sprzedawcy stała butla jak te po 5l wodzie mineralnej, nieraz opisanej czarnym markerem - doktor coś tam coś tam i oklejonej ilustracjami z przykładami użycia tych że środków leczniczych. Chętni na nie byli. Przychodzili z własnym słoiczkiem, pan sprzedawca zanurzał dłoń w wodzie pełnej wijących się, czarnych, brunatnych, rdzawo nakrapianych paskudztw. One wdzięcznie przyklejały się do skóry, po czym wyciągał je i strzepywał do naczynka klienta. W tym czasie pozostałe wyciągały swoje główki czy może ssawki na świat z butli, usiłując zrobić "prison break". Oj miałam to na zdjęciach, miałam...

Jeszcze raz posłużę się zdjęciami znalezionymi w Internecie:

Tak to mniej więcej wyglądało. Tu pijawy nasze rodzime, zdjęcie z GW

Na szczęście ocalały mi zdjęcia z kociego, samoobsługowego spożywczaka. Kotki testują pokarmy, wybierają najsmaczniejszy i przy nim zatrzymują się najdłużej. I nie są to bynajmniej koty właściciela stoiska. Ale przechodzące tuż obok koty "bezpańskie". Rudy, śliczny i długowłosy kot właściciela leżał sobie w cieniu sklepu i nawet ruszać mu się nie chciało na zewnątrz w taki upał.

Co ciekawe nikt kociaków nie przeganiał, jadły spokojnie i tyle, na ile miały ochotę, wzbudzając zainteresowanie przechodniów i nie przejmując się błyskającymi od czasu do czasu flashami.

Na tym bazarze było niewielu turystów. Wiadomo, trudno przewieźć do kraju psa, kota lub papugę, kupione na bazarze. Całą przestrzeń wypełniała natomiast cała masa Turków, żywo zainteresowanych tym bogactwem fauny, mniej flory. Widać jest w Turcji popyt na trzymanie pupilków najróżniejszych gatunków, jeśli takie miejsce tak dobrze funkcjonuje. O zwierzątkach w Turcji pisać będziemy jeszcze nie raz.

Pierwsze koty za płoty - czyli pierwsze chwile w Istambule

2011-08-22T01:38:00.000-07:00

Zdjęciami z koncertu jeszcze Was pokatuję :) Tymczasem trochę o naszej podróży :)

Do Istambułu przyleciałyśmy po południu. Od razu zapłaciłam frycowe - wymieniłam niezbędną kwotę na pierwsze chwile w tym mieście w okienku zaznaczonym Change Office, myśląc, że to to samo co Doviz (nad o powinny być dwie kropeczki), czyli inaczej nasz kantor. Bo przecież bank to bank i tak powinno stać w tytule. Niestety Change Office okazał się być bankiem i zdarł ze mnie prowizję w wysokości 7 lirów tureckich. Trudno. Zawsze jakieś frycowe musi być. Dotarłyśmy do metra, później przesiadka i tramwajem przez most Galata do celu.

I tu muszę wspomnieć o czymś co bardzo przypadło mi do gustu. Poruszając się po Istambule wszelkimi środkami komunikacji miejskiej kupujemy żetony. Na promy są inne, mniejsze żetoniki ale cena jest ta sama. Gdy przyjechałyśmy było to 1,75 lira. Gdy wyjeżdżałyśmy podwyżka była do 2 lirów. Są jeszcze bilety elektroniczne tzw. Akbil, na którym przejazd wychodzi ciut taniej, ale my go nie używałyśmy. Dla porównania gdy przyjechałyśmy do Warszawy bilet kosztował 2,80 zł oczywiście, gdy wracałyśmy do domu już 3,80 - mowa o 40 minutowym. Tu choćbyś jechał godzinę za wszystko płaci się ten 1 żeton. Wrzuca się go do bramki przy wejściu na stację metra lub na przystanek autobusowy i dalej już cię nic nie obchodzi, nie ścignie cię kanar, nie musisz pamiętać czy na pewno skasowałaś bilet i gdzie go upchnęłaś. Prawdziwa wygoda.

W tramwaju klimatyzacja ratuje nas od upału i wilgotności jaka panuje na zewnątrz. Tłumy zwłaszcza w okolicy Sultanahmet czy Eminonu, ale w tramwaju i tak luźniej niż na zewnątrz. Wysiadamy na Karakoy i próbujemy odnaleźć nasz hotel. I tu kolejne zjawisko dla nas charakteryzujące Turcję - ile osób zapytasz o drogę, tyle kierunków zostanie ci wskazanych. Każdy bardzo chce pomóc, ale czasem wychodzi zupełnie na odwrót. Pomijam miłych panów na lotnisku, którzy chcieli nam upchnąć przejazd do naszego hotelu bezpośrednio, który rzekomo według nich znajdował się na Taksim, czyli dobry kawał drogi dalej. Warto przed wyjazdem przestudiować mapkę naszej destynacji :) Mimo to do hotelu trafiamy dopiero gdy jeden z życzliwych młodych Turków wzywa telefonicznie posiłki z hotelu, bo nikt go nie zna. Okazuje się wówczas, że stałyśmy od niego może z jakieś 30 metrów.

Gdy wyruszamy na pierwszy spacer słońce chyli się ku zachodowi, ale jeśli chodzi o gorąc, nie przynosi to zbytniej ulgi.

Mieszkamy w pobliżu Wieży Galata - Galata Kulesi. Te czarne paprochy na zdjęciu dookoła, to nie paprochy ale całe stada ptaków, głównie gołębi. Gołębie to osobny temat w Turcji.

Pierwszy meczet Yeni Valide Cami (c czytamy jak Dż, czyli nie Ali "Akcza" a Ali "Aadża" na przykład :) ), Nowy Meczet Królowej Matki, czwarty co do wielkości w Istambule, który pierwszy nas wita po drugiej stronie mostu Galata. Nie jest taki nowy - budowę ukończono w 1663 roku.

Tuż obok sprzedawca tradycyjnych tureckich lodów - dondurma. Spektakl niezwykły, zabawny, za który płaci się nie mało bo po 5 lirów. Niestety same lody nie przypadły nam do gustu. Zbyt gumowe, słodkie, dla nas okazały się niezbyt zjadliwe. Później kupowałyśmy już tradycyjnie - lody na patyku :)

Chwila wytchnienia w cichym meczecie. Jak dobrze jest usiąść w kąciku, na dywanie, na chwilkę zadumy, dla odrobiny wytchnienia... Yeni Cami.

Tuż obok mostu Galata, można kupić sobie bułę z rybką i sałatką. Smaczna, ciepła, musi być bardzo dobra zwłaszcza w zimowe wieczory. Tu sprzedawana z przycumowanej łodzi kołyszącej się na fali z taką intensywnością, że od samego patrzenia na to można dostać choroby morskiej. Zjawiskiem dla mnie nie pojętym było jak ci smażący mogli pracować i wytrzymywać przez cały dzień i kawał nocy taki obłędny taniec na fali.

Wieczorem ubywa z ulic turystów wycieczkowych, ich miejsce zajmują mieszkańcy Istambułu odpoczywający po długim dniu pracy w bezlitosnym upale.

A chłopaki jak to chłopaki na całym świecie, lubią poszaleć, pobrawurzyć, pokozaczyć, ochłodzić się w mrocznych wodach zatoki Bosforskiej :)

Tu jeszcze jeden sprzedawca rybek z grila. Kupuję dla siebie, bo Ines nie lubi. 4 liry to słuszna cena. Rybka dobra, sałatki też, zwłaszcza popite świeżym soczkiem z pomarańczy za jednego lira. Smacznego! :)

I to już koniec pierwszego spaceru. Wracamy do hotelu, idziemy zmęczone spać a o 5 nad ranem budzi nas muezzin. Meczecik mikroskopijny z niewielkim minaretem jest tuż obok. Mamy wrażenie jakby muezzin był w pokoju i śpiewał nam prosto do ucha by nas obudzić na pierwszą modlitwę. Ale ta sztuczka udaje mu się tylko dwa razy, później nic nas nie jest w stanie obudzić :)

de vuelta de vacaciones / back from holidays

2011-08-21T17:55:00.000-07:00

De vuelta de unas cortas -siempre lo son- e intensas vacaciones, os dejo una primera foto sin apenas procesado, tomada en el Parque natural del Cabo de Gata, concretamente en la playa de Isleta del Moro. Un entorno privilegiado con un acceso realmente feo.

Back from a short -they always are- and intense holiday, here you have a first shot with just a slight processing, taken at the Parque natural del Cabo de Gata, more precisely at the beach of Isleta del Moro. A wonderful environment with a really ugly access road.