Jesienne wędrowanie, by choć na chwilę zatrzymać czas.
W poszukiwaniu mijającego czasu zrobiłam troszkę zdjęć kwiatkom. Jeszcze nie przemarzniętym, ale już melancholijnym. Jak pisała Asik na blogach zrobiło się wszędobylsko - jesiennie. Nie szkodzi. Kto z nas nie kocha tytlu barw na raz, a zwłaszcza tych rudości, ognistych pomarańczy, żółcieni. Będzie jak znalazł na zimowe wieczory.








A dla chętnych jabłka na wierzbie ;]

Mgła na granicy światów...
Biorąc przykład z Doro pomyślałam sobie, że pokażę efekt mojego wczorajszego spaceru. Miałam dzień wolny, a mgła była fantastycznie gęsta. Wzięłam aparat i wyszłam z domu (bez moich zwierzaków :)
Mgła zawsze będzie się mi kojarzyć ze szczeliną między światami, wymiarami. Czasem w którym zacierają się bariery między tym co rzeczywiste, a tym co zaledwie wyczuwalne. I to coś co za tym białym budyniem leży, bynajmniej nie jest przyjazne i optymistyczne. Jest wręcz z natury złe. Dlatego mglisty dzień wydaje się najbardziej odpowiedni dla mojego miasteczka. Są bowiem takie momenty, w którym powiedziałabym, że miejsce gdzie mieszkam sąsiaduje z leżącym po prawej stronie miasteczkiem Twin Peaks i leżącym po lewej Silent Hill. Na domiar złego z południa nadciąga mgła, która je opanowuje. Wówczas wszystko to co tu się dzieje, szczególnie pomiędzy ludźmi, znajduje swoje uzasadnienie, które mnie dziwnie uspokaja... Zapraszam na wędrówkę krainą na granicy światów.
A dla tych, którzy nie znają Silent Hill, Twin Peaks i The Mist, linki do trailerów i muzyki. Polecam wszystkie :)
A dla tych, którzy nie znają Silent Hill, Twin Peaks i The Mist, linki do trailerów i muzyki. Polecam wszystkie :)









Labels:
Moje miasto,
Polska,
Rozważania
Polska. Nad Morskim Okiem
Dzisiejszy post dedykuję mojej koleżance ze szkoły - Asi, dzięki której mogę Wam pokazać tą piękną jesień w Tatrach :) A że życie postanowiło mi skoczyć do gardła zaraz po powrocie i smutno mi się zrobiło, to dziś będzie bez opisu.


















Subscribe to:
Posts (Atom)
